با لاخره بعد از یه تاخیر طولانی برگشتم.

امیدوارم بتونم در پست های آینده مطالبی نو و قابل توجه قرار بدم.

مطمئنا نظرات شما دوستان در پیشرفت مطالب این وبلاگ مؤثر واقع خواهد شد.

       الف.میرزائی                

روز معماربر همه مهرازان مبارک

و بالاخره وبلاگ معماری هم یکساله شد

سال نو مبارک

ماکت عطاری

...و در عاقبت شدیم ماکت ساز دبستانی ها

ماکت نانوایی 

طرح مركز هنرهاي نمايشي ابوظبي

اثر زاها حديد معمار مشهور عراقي الاصل



لوور ابوظبي

اين طرح كه توسط Jean Nouvel ارائه شده است در سال 2012 ميلادي به بهره برداري خواهد رسيد.

 جهت مطالعه درج ادامه مطلب را کلیک کنید

این عکس هیچ ارتباطی به معماری نداره ولی زیباست و معماری یعنی زیبایی... 

 قوس کلاه خودی

 کارگاه معماری سنتی

"به نام خدا"

      با گذری از درون بافت قدیمی تهران با ساختمان هایی روبرو می شویم که هر کدام درون خود داستانی نهفته دارند و سر آغاز همگی آنان با عنصری مشترک می باشد.
      "در" عنصری بسیار پیش پا افتاده ولی با اصالت بوده و چه بنا فاخر باشد،چه درویشی مطمئناً دارای "در" است.
       از گذشته تا به امروز این عنصر معماری تغییرهای فراوانی داشته است ولی تمام این تغییرات در حوزه ظاهری آن بوده و به هیچ وجه در معنایش تغییری حاصل نشده است.
      این عنصر اصیل در گذشته تنها کار یک در و حصار بین بیرون و درون را انجام نداده،بلکه در تشخیص جنسیت فرد مراجعه کننده نیز عمل می کرده است.(شبیه به کاری که در حال حاضر آیفون های تصویری به شکلی پیش رفته تر انجام می دهند.)شاید این سوأل پیش آید که به چه صورت در چوبی ساده،در صد سال پیش توانایی تعیین مرد یا زن بودن مراجعه کننده را داشته است؟
      آیا تا به حال به یک در چوبی قدیمی به دقت نگاه کرده اید؟

      آیا تا به حال به یراق آلات، گل میخ ها و کوبه های تعبیه شده بر روی "در" توجه کرده اید؟

(چهار راه سرچشمه)

      همان طور که در عکس دیده می شود دو کوبه وجود دارد که این دقیقاً همان وسیله اشاره شده است.
      نحوه عملکرد این دو کوبه در عین سادگی بسیار ظریف می باشد.

I

SULTAN AHMET CAMII (ISTANBUL)

AYASOFYA

 BURGAZADA

KINALIADA-ISTANBUL

به نام خدا
 

راستی هیچ وقت به کلماتی که این روز ها در مجلات و روزنامه ها راجع به مناطق فرسوده نوشته شده است توجه کرده اید و آیا هرگز خواسته اید تا از این اماکن دیداری داشته باشید؟!
 چرا این ساختمان ها فرسوده شده اند؟ گذر زمان و یا بی توجهی ساکنان؟

تن فرسوده این دیوار ها که روزگاری بس شگفت انگیز و زیبا بوده است چرا این گونه در پی گذر زمان تکیده و درمانده شده است که نه نیاز به بازسازی بلکه تجدید بنا پیدا کرده است.اگر قلمی و دوربینی در دست بگیرید و برای یافتن شگفتی ها پای جلو بگذارید در کوچه های تنگ و پیچ پیچ تنها دیوار های بلند با آجر کاری های زیبا     می بینید،در های بسته و خاک گرفته که راهی به درون ندارند تا بتوان از این شگفتی ها پرده بر دارید و با آن ها سخن بگویید. یا ترکشان کرده اند و یا ویرانه را به خاک مبدل ساخته اند و دیگر اثری از آن ها نیست،مگر در ذهن گذشتگانی که هنوز حیات دارند و می توانند در افکارمان دوباره آن ها را بازسازی کنند.
 تا کجا می توان حقیقت را دریافت بستگی به ذهن تصویر ساز دارد.

اما با آشنایی در پی آدرس،دری را یافتیم که فشار زمان را تحمل کرده بود و با رنگی و نقشی خویش را به فراموشی نسپرده بود،پس در کنار آشنا،کوبة آن را به صدا در آوردم. پس از باز شدن در،در میان راهروی 6 گوش خویش را یافتم که با سکوهایی در اطراف دیده می شد.
 راهی به داخل حیاط و راهی دیگر به محل نگاه داری حیوانات و دری کوتاه برای ورود به حیاط اندرونی. 

ما نیز به حیاط بیرونی داخل شدیم در طرف چپ حیاط ایوانی با پیچک های زیبا پوشیده بود تا خرابی ها را بپوشاند.
 پلکانی حیاط را به اطاق مستطیل شکلی وصل می کرد که دور تا دور آن رف ها بودند و ظروف آن را تزئین کرده بود،به گفته صاحب خانه ایوان جلوی اطاق قبلاً با در ارسی پوشیده شده بود که در حدود 65 سال پیش برداشته شده و بصورت ایوان در آمده بود این اطاق به محل دیگری در داشت که زاویه نامیده می شد و امروز بصورت اطاق ساده ای بدون پنجره با در دیگری به غرب بنا وصل می گردید.
 در زیر این اطاق ها زیر زمین ها آرمیده بودند گرچه بیش از 80 سال از ساخت این ساختمان می گذشت ولی در نگاهداری و بازسازی آن کوشیده بودند. بیشتر  قسمت های ساختمان به سبک قدیم و دیگر مکان های آن کمی با اصول و وسایل جدید تعمیر گردیده بود.
 

در کنار این درب پلکانی ما را به پشت بام راهنما بود. و درست زیر این پله ها راهرو زیر زمین ها قرار داشت.
 وارد زیر زمین که شدیم با پنجره ای آهنین نور را به میهمانی آوردیم.

طاق به سبک بنایی طاق خفته راسته (1) ساخته شده بود و خود نمایی می نمود.
 از این زیر زمین با راهروئی به حیاط اندرونی راه پیدا می کردیم. از راهرو باریک و کوتاه وارد اندرونی شدیم،حیاطی بزرگ با سنگ فرش آجری و در وسط حوضی بزرگ و مستطیل شکلی که ماهی های قرمز را در خود جای داده بود دیده می شد.
 دیوارهای آجری که در وسط با گچ پوشانده شده بودند در روبرو به اطاق با دو ایوان با نرده های فلزی و در های آبی رنگ.

در ها در بالا با شیشه های رنگی به طور زیبا و به سبک قواره بری (2) دور هم گرد آمده بودند.
  در زیر این اطاق ها زیر زمین های زیبائی با همان طاق های به سبک بنایی طاق خفته و راسته آجر کاری هایی به سبک آبشاری(3)دیده می شد.
 در وسط سقف ها میله هایی آویزان بود که بر روی آن در گذشته گوشت و مرغ و وسایل دیگر از این قبیل را قرار می دادند تا از دسترس گربه و حیوانات دیگر دور باشند. 

در این محل طاق ها ترک برداشته بودند و با شمع های چوبی آن ها را سر پا نگاه داشته و کوشش شده بود تا در های ورودی چوبی که به سبک گره سازی با قطعات کوچک چوب ساخته شده بود زیبائی خود را تا اندازه ای حفظ کنند.

در قسمت زیر زمین وسطی پنجره کاشی کاری شده مشبک نور را به آن جا هدایت می کرد. و در قسمت شمال حیاط قرار داشت.رنگ آبی فیروزه ای این کاشی کاری،زیبائی خاصی به آن جا بخشیده بود.
 در کوچکی،ایوان شمالی را به باغچة نسبتاً بزرگی وصل می کرد،با اینکه رسیدگی کمی صورت می گرفت درختان پر از میوه بودند و بار خاطرات گذشته را به دوش می کشیدند.
 به امید پایداری هر چه بیشتر ساختمان هائی که خاطرات خوب و بد را به یادمان می آورد.

    
الف. میرزائی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1- زمرشیدی حسین- معماری ایرانی (اجرای ساختمان با مصالح سنتی)-تهران-انتشارات زمرد-چاپ هفتم-تابستان 1364-صفحه 204
2- بزرگمهری زهره-مصالح ساختمانی(آژند،اندود،آمود)-تهران-مؤسسه انتشارات تعاون سازمان میراث فرهنگی کشور-چاپ اول-1381-صفحه 208
3- زمرشیدی حسین- معماری ایرانی (اجرای ساختمان با مصالح سنتی)-تهران-انتشازات زمرد-چاپ هفتم-تابستان 1364-صفحه 204